صفت

خیر

(خَ) [ ع. ]
۱- (اِ.) نیکویی.
۲- پاداش، پاداش نیک.
۳- (ص.) صواب.
۴- بابرکت.

    خیر

    (خَ یِّ) [ ع. ] (ص.) نیکوکار، سخت نیک.

      خیرخواه

      (خِ یا خَ. خا) [ ع – فا. ] (ص فا.) آن که نیکی دیگران را خواهد، خیراندیش.

        خیر

        (خِ) (ص.)
        ۱- خیره، سرگشته.
        ۲- عبث، بیهوده.

          خیره

          (~.) [ ع. خیره ] (ص.)
          ۱- نیکو، نیکوکار.
          ۲- منتخب، برگزیده.
          ۳- کار نیک ؛ ج. خیرات.

            خیره

            (رِ) (ص.)
            ۱- سرگشته، شگفت زده.
            ۲- لجوج. سرکش.
            ۳- ناتوان، سُست.
            ۴- بیهوده، دروغ.

              خیز

              ۱ – (اِمص.) برخاستن.
              ۲- جستن، جهش.
              ۳- (ص.) بلندی، طاق یا ایوان.

                خیرات

                (خِ) [ ع. ] (ص. اِ.) جِ خیره ؛ کارهای نیکو، اعمال پسندیده.

                  پیمایش به بالا