صفت

(~. بِ) (ص مر.) آواره.

(~.) (ص مف.) فرزند خدمتکار که در خانه ارباب به دنیا آمده باشد.

(~. خَ) (ص مر.)
۱- تهیدست، بدبخت.
۲- نوعی نفرین دال بر آرزوی بدبختی کسی. مق. خانه آبادان.

(~.) (ص مر.) کسی که به کارهای خانه پردازد، زنی که امور خانه را با نظم و اقتصاد اداره کند.

(~. گِ) (ص مر.) پسری که کارهای خانه را انجام دهد، شاگردخانه.

(طَ) (ص مر.) کسی که اندیشه‌های بیهوده دارد.

(طَ مَ) (ص مر.) کسی که آرزوهای بیهوده در سر می‌پروراند.