سپیده دمان
(~. دَ) (ق مر.) سحرگاه.
(سَ بُ) [ په. ]
۱- (ص.) کم وزن.
۲- چست، چالاک.
۳- شخص بی وقار.۴ – مجرد.
۵- (ق.) زود، بی درنگ.
۶- سبکبال، بی غم.
[ په. ] (ق.)
۱- پایین.
۲- صدای نازک. ؛~ بار رفتن کار یا وضع سختی را پذیرفتن. ؛~ پا گذاشتن بی اعتنایی کردن، اهمیت ندادن. ؛ ~ چیزی را زدن آن را انکار کردن. ؛~سیبلی رد کردن نادیده گرفتن.