اسم

(شَ) [ ع. ] (اِ.) ماه هشتم از سال قمری.

(شَ یا شُ بَ دِ) [ ع. شعبده ] (اِ.)
۱- (مص ل.) تردستی کردن.
۲- (اِ.) حقه، نیرنگ.

(شُ بَ یا بِ) [ ع. شعبه ] (اِ.)
۱- شاخه.
۲- جوی آبی که از یک نهر بزرگ جدا گردد.
۳- فرقه، دسته.
۴- فرعی که از اصلی جدا شود. ج. شعب.

(شَ) [ ع. ] (اِ.) حرف‌ها و سخن‌های به ظاهر کفرآمیزی که عارف از شدت وجد و حال بر زبان می‌راند.

(شَ یّ) [ ع. ] (اِ.) جِ شطحیه ؛ سخنانی که ظاهر آن خلاف شرع باشد.

(شَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- جزو، پاره.
۲- نیمه چیزی.

(شَ رَ) [ معر. ] (اِ.) = شترنگ: نوعی بازی فکری به وسیله مهره‌هایی با نام‌های شاه، وزیر، اسب، رخ، فیل، سرباز.