اسم

سنه

(سَ نَ یا نِ) (اِ.) لعنت، نفرین.

    سنگ صبور

    (~ صَ) [ فا – ع. ] (اِمر.)
    ۱- سنگ اساتیری که غم‌های مردم را می‌شنید و غم خوار آنان بود (اصولاً سنگ به صبوری و تحمل مَثَل است).
    ۲- مجازاً دوست شکیبا و دلسوز که به درد دل شخص گوش دهد.

      سنگ نوشته

      (سَ. نِ وِ تِ) (اِمر.) سنگی که بر روی آن نوشته‌ای را کنده باشند، کتیبه سنگی.

        سنگاب

        (~.) (اِمر.) ظرف بزرگ آب از جنس سنگ که در مساجد و جاهایی مانند آن قرار می‌دادند.

          سنگدان

          (~.) (اِمر.) بخشی از لوله گوارش پرندگان و بسیاری از مهره داران که دارای الیاف ماهیچه‌ای قوی و سخت است جهت خرد کردن مواد غذایی.

            سنگدوله

            (~. لِ یا لَ) (اِمر.) گردباد، اعصار. سنگر (سَ گَ) (اِ.) پناهگاه، پناهگاهی به شکل گودال در زمین یا دیواری ساخته شده از سنگ و کیسه‌های پُر از شن.

              سنگسار

              (سَ) (اِمر.) محکومی که او را تا کمر در خاک فرو می‌کردند و آن قدر با سنگ بر سر و رویش می‌کوفتند تا بمیرد.

                سنگک

                (سَ گَ) (اِ.)۱ – نانی که بر روی سنگ -‌های خردوداغ در داخل تنور می‌پزند.۲ – سنگ کوچک.
                ۳- تگرگ.
                ۴- ژاله.

                  پیمایش به بالا