اسم

(نِ) = نکاب. نکاف: (اِ.) دستکش پوستی که میرشکاران بر دست کنند تا بتوانند باز و شاهین و جز آن‌ها را در دست گیرند، بهله.

(نُ) [ ع. ] (اِ.)
۱- آماس بناگوش.
۲- آماسی است در بن زنخ شتر.
۳- بیماری ای است در حلق شتر.

(نَ) [ ع. ] (اِ.)۱ – عقوبت، عذاب.
۲- اشتهار به فضیحت و رسوایی.

(نَ) [ ع. ]
۱- (مص م.) جابه جا کردن.
۲- بیان کردن سخن و مطلبی.
۳- قصه گفتن.
۴- (اِ.) داستان، قصه.

(نِ قَ) [ ع. ] (اِ.) جِ نقمت.

(نُ) [ ع. ] (اِ.) جِ نقد.

(نُ) [ ع. ] (اِ.) جِ نقش.

(نَ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) سیراب شدن.
۲- (اِ.) آنچه در آب بخیسانند به منظور استفاده دارویی از آن.