اسم مصدر حرافت (حَ فَ) [ ع. حرافه ] ۱- (مص ل.) تند بودن، زبانگز بودن. ۲- (اِمص.) تیزی، زبان – گزی، تندمزگی.
اسم حرام (حَ) [ ع. ] (اِ.) ۱- ناروا، ناشایست. ۲- کاری که اسلام از نظر شرعی آن را منع کرده و ارتکاب آن گناه باشد. مق حلال. ۳- ضایع، تباه.