اسم

جارف

(رِ) [ ع. ]
۱- (اِفا.) زمین کن.
۲- (اِ.) مرگ و میر.

    جارو

    (اِمر.) = جاروب: وسیله‌ای برای رُفتن خاک و خاشاک که از گیاه مخصوص جارو درست کنند. ؛~ برقی دستگاهی برقی دارای صفحه برس و لوله‌ای بلند و محفظه خالی که خاک و خاشاک را درون خود می‌مکد.

      جارور

      (رُ) (اِ. ص.)
      ۱- بداختر.
      ۲- سال قحطی و سختی.

        جاذبه

        (ذِ بِ) [ ع. جاذبه ] (اِفا.) نیرویی که اجسام را به طرف خود می‌کشد.

          جار

          [ ع. ] (اِ.)
          ۱- همسایه.
          ۲- شریک.

            پیمایش به بالا