اسم

(اِ.) کاروانسرادار.

(تَ) [ ع. تیماء ] (اِ.) دشت، بیابان.

(اِ.) پوست بز دباغی شده.

(اِ.)
۱- خدمت و غمخواری.
۲- فکر، اندیشه.
۳- پرستاری.

(خا) (اِ.)
۱- غمخوار.
۲- پرستار.

(مَ) (اِ.) گیاهی از تیره شاه پسند که به صورت درخت یا درختچه می‌باشد. اصل آن از هندوستان است و در نواحی جنوبی ایران نیز یافت می‌شود. برگش بیضوی کامل و پوست آن در تداوی به عنوان مدر مستعمل است.

(اِ.) کشک.