اسم

یار

(اِ.) [ په. ]
۱- دوست، همدم، معشوق.
۲- مجازاً رفیق یک رنگ و موافق.
۳- ناصر، معین.
۴- همراه. ؛ ~ گرفتن در بازی یک یا چند تن از بازیکنان را برای کمک به خود برگزیدن.

    یار غار

    (ر) (اِمر.)
    ۱- لقب ابوبکر که هنگام هجرت پیامبر (ص) از مکه به مدینه همراه آن حضرت در غار رفت.
    ۲- مجازاً: دوستی که انسان را در سختی تنها نمی‌گذارد.

      یابر

      (ب) (اِ.) زمین یا دهی که پادشاه برای امرار معاش به کسی می‌داد.

        یابس

        (ب) [ ع. ] (اِفا.) خشک، سخت. ؛رطب و ~ به هم بافتن کنایه از: سخنان در هم و برهم و بی معنی گفتن.

          یاتاغان

          [ تر. ] (اِ.)= یاتاقان. یاطاقان: وسیله‌ای فلزی یا لاستیکی یا چرمی، که از ساییده شدن بازوی چرخ خودرو جلوگیری می‌کند.

            یاخته

            (تِ)
            ۱- (ص مف.) آخته، بیرون کشیده.
            ۲- (اِ.) سلول، سلول بدن موجودات زنده که دارای دو قسمت مهم سیتوپلاسم و هسته می‌باشد. یاخته‌ها در حقیقت کوچکترین قسمت ساختمانی موجود زنده هستند که دارای تمام خواص و تظاهرات حیاتی می‌باشند.

              یاد

              (اِ.)
              ۱- حافظه، ذهن.
              ۲- آموزش، تعلیم.
              ۳- بیداری.
              ۴- اندیشه، فکر.
              ۵- خاطر. ؛ ~ کسی دادن کسی را آموزس دادن.

                یاب

                (اِفا.) در ترکیب، به صورت مزید مؤخر به معنی یابنده آید: دیریاب، فلزیاب.

                  پیمایش به بالا