اسم

آتش نشانی

(~. نِ) (اِ.) اداره و سازمانی که کارش فرونشاندن حریق است.

    آتشبار

    (~.) (اِفا.)
    ۱- ریزنده آتش (شخص یا شی ء).
    ۲- چخماق.
    ۳- تفنگ، توپ.
    ۴- یک واحد از توپخانه شامل چهار گروهان.

      آتشدان

      (~.)(اِمر.)
      ۱- منقل، اجاق.
      ۲- تنور.
      ۳- ظرفی مخصوص در آتشکده که در آن آتش مقدس افروزند.

        آتشک

        (تَ شَ)(اِمر.)۱ – آبله فرنگی، سفلیس، کوفت.
        ۲- کرم شب تاب.

          آتش

          (تَ یا تِ) [ په. ] (اِ.) شعله و حرارتی که از سوختن اشیاء حاصل شود، آذر، آتیش. ؛آب در ~داشتن یا بودن کنایه از: کم شوق بودن. ؛ ~ کسی تند بودن کنایه از: سخت متعصب و پرشور بودن. ؛ ~ زیر خاکستر کنایه از: فتنه و آشوب پنهانی.

            آتش

            پارسی (~ِ) (اِمر.)
            ۱- تبخال، تاول‌های روی لب.
            ۲- آتشی که پارسیان در آتشکده می‌افروختند.

              پیمایش به بالا