اسم

(کَ یا کِ نَ) (اِ.) سیاه دانه، شونیز.

(کُ رَ) (اِ.) برنج.

(کَ رَ) (اِ.) کابوس، بختک.

(کُ رَ) (اِ.)
۱- میدان اسب دوانی.
۲- اسبی که رنگش قهوه‌ای روشن باشد.
۳- حلقه زدن مردم.

(~.) (اِ.) دیگی که رنگرزان رنگ‌ها را در آن می‌جوشانند. کرنگ نیز گویند.

(کُ رُ) (اِ.) لیف جولاهگان و شوی مالان که عبارت است از جاروب مانندی که بدان آش و آهار بر تاره جامه مالند.

(کُ نِ) [ انگ. ]
۱- گوشه، کنار.
۲- (اِ.) حالتی در بازی فوتبال که بر اثر پرتاب توپ به وسیله تیم مدافع به پشت خط دروازه خودشان به وجود می‌آید و منجر به ضربه کرنر از سوی تیم حریف از گوشه‌های زمین رقیب می‌شود.

(کُ نِ) [ تر. ] (اِ.) تعظیم کردن، سر فرود آوردن در برابر بزرگان.

(کَ) [ ع. ] (اِ.) تاک، رز. ج. کروم.

(کَ کَ نَ) (اِ.) استخوان نرم، غضروف. کرکری هم گویند.