اسم

قله

(قُ لَّ) (اِ.) اسبی که رنگش به زردی مایل باشد.

    قله

    (قُ لُِ) [ ع. ] (اِ.)
    ۱- بالاترین بخش کوه.
    ۲- بالای هر چیزی. ج. قلل.

      قلوه سنگ

      (~. سَ) (اِمر.)
      ۱- سنگ‌های کم و بیش درشت که از ریگ درشت تر ولی از قطعه سنگ کوچک ترند.
      ۲- قطعه‌ای سنگ نتراشیده.

        قلیا

        (قَ) (اِ.) شخار؛ ماده‌ای که از اِشنان گرفته می‌شود و از آن در صابون سازی استفاده می‌کنند.

          قلیان

          (قَ) [ ع. غلیان ] (اِ.) وسیله‌ای برای دود کردن تنباکو.

            قلیه

            (قَ یَ یا یِ) [ ع. قلیه ] (اِ.) پاره‌ای گوشت، قطعه‌ای گوشت.
            ۲- حبوبات و سبزی.

              پیمایش به بالا