اسم

(فَ) (اِ.) بیاوار؛ شغل، کار، پیشه.

[ فر. ] (اِ.)
۱- نوعی مقوای ضخیم که به جای تخته نازک در کارهای نجاری به کار رود.
۲- نسج، الیاف (فره).

[ فر. ] (اِ.) ماده آلبومینوئیدی مستخرج از خون که به شکل الیاف کش – داری در حالت مرطوب می‌باشد و در حالت خشک سخت و شکننده‌است. باید دانست که فیبرین در خون جاری وجود ندارد و فقط به هنگام انعقاد خون تولید می‌شود.

(فُ) [ فر. ] (اِ.) مجموعه مصالحی که در پی سازی ساختمان به کار رفته‌است، شالوده، پی سازی.

(فُ نُ گِ) [ فر. ] (اِ.) دستگاهی که اصوات را نخست ضبط و سپس بازگو می‌کند؛ دستگاه ضبط صوت.

(فَ وَ) (اِ.) ورق طلا و نقره و مانند آن که در زیر نگین گذارند تا به صفا و رنگ آن بیفزاید.

(فُ وَّ) [ ع. ] (اِ.) ج. فُوُهه.
۱- دهانه کوه، راه، رودخانه.
۲- شورش، غوغا.

[ فر. ] (اِ.) مکتب گروهی از نقاشان فرانسوی که در آثار خود دورگیری‌های زمخت و رنگ‌های تند و نامتعارف و شکل‌های ساده شده به کار می‌بردند و از سه بُعد نمایی و سایه روشن کاری پرهیز می‌جستند.

(فِ وْ یِ) [ فر. ] (اِ.) دومین ماه سال فرنگی برابر با دهه دوم و سوم بهمن و دهه اول اسفند.

(اِ.) = فوزه:
۱- پوز، گرداگرد دهن.
۲- آروغ.