اسم فاعل

(اِمص.) ورزیدن، به کار بردن، عمل کردن.
۲- (اِفا.) در ترکیبات به معنی «شورنده» آید: الف – (به کار برنده، ورزنده): سلاحشور، سلحشور. ب – زیر و زبر کننده، برهم زننده: خاکشور.

(شَ مّ طَ یا طِ) [ معر. ] (اِفا.) صدادار.

(یِ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- فاش، آشکار.
۲- پراکنده، رایج.

(یِ) [ ع. شائق ] (اِفا.) راغب، مشتاق.

(هِ) [ ع. ] (اِفا.) مشهور، معروف.

(هِ) [ ع. ] (اِفا.) بلند، مرتفع.

(مِ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- فراگیرنده.
۲- حاوی، در بردارنده.

(فِ) [ ع. ] (اِفا.) شفاعت کننده.

[ ع. ] (اِفا.)
۱- شفا دهنده.
۲- راست، درست.

(کِ) [ ع. ] (اِفا.) شکرکننده، سپاسگزار، ج. شاکرین.