اسم فاعل

(مُ قَ رِّ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- قراردهنده، تعیین کننده.
۲- تقریرکننده، بیان کننده.
۳- کسی که درس استاد را برای دانشجویان تقریر و شرح کند، دانشیار.

(مُ تَ نِ) [ ع. ] (اِفا.) قناعت کننده، قانع.

(مُ قَ دِّ) [ ع. ] (اِفا.) تقدیر کننده.

(مُ دِ) [ ع. ] (اِفا.) اقدام کننده.

(مُ تَ بِ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- روشنایی گیرنده.
۲- اقتباس کننده.

(مُ تَ حِ) [ ع. ] (اِفا.) بی پروا، کسی که بدون اندیشه به کاری خطرناک اقدام کند.

(مُ تَ دِ) [ ع. ] (اِفا.) قادر، توانا.

(مُ تَ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- پیروی کننده.
۲- کسی که پشت سر امام جماعت نماز خواند.

(مُ تَ رِ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- آن که بدون لیاقت و لزوم و به ابرام پرسش کند.
۲- آن که بی اندیشه شعر گوید و خواند.
۳- آن که از خود چیزی نو آورد.
۴- آن که مطلبی را پیشنهاد کند تا مورد بحث دانشمندان قرار گیرد.

(مُ تَ ص) [ ع. ] (اِفا.)میانه رو، صرفه – جو.