اسم فاعل

(مُ خْ) [ ع. مخطی ء ] (اِفا.) خطاکار، گناهکار.

(مَ خَ فِّ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- سبک کننده.
۲- کاهنده.

(مُ خِ لّ) [ ع. ] (اِفا.) اخلال کننده، فاسدکننده.

(مُ لِ) [ ع. ] (اِفا.) خالص، صاف.

(مُ خَ لِّ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- آمیخته کننده.
۲- فساد کننده، تخلیط کننده، دو به هم زدن.

(مُ لِ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- آن که کسی را جانشین خود کند، جانشین کننده.
۲- آن که وعده خلاف کند.
۳- در فارسی: کبوتر بچه‌ای که پر بر پایش رسته باشد.
۴- پسر خوش شکل.

(مُ خَ لِّ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- آن که چیزی را از خود بجا می‌گذارد.
۲- آنکه کسی را خلیفه و جانشین خود کند.

(مُ خَ رِّ) [ ع. ] (اِفا.) ویران کننده.

(مُ رِ) [ ع. ] (اِفا.) خراج دهنده، ادا کننده باج.

(مُ خَ رِّ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- پاره پاره کننده، درنده.
۲- بسیار دروغگو.