اسم فاعل

(مُ تَ قِ) [ ع. ] (اِفا.) مخالف و ضد یکدیگر.

(مُ تَ) [ ع. ] (اِفا.) به پایان رسیده، آنچه انتها و پایان داشته باشد.

(مُ تَ وِ) [ ع. ] (اِفا.) یکی پس از دیگری، آنچه به نوبت بیاید.

(مُ تَ وِ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- گیرنده چیزی.
۲- خورنده.

(مُ تَ نَ بِّ) [ ع. ] (اِفا.) بیدار، آگاه، تنبیه شده.

(مُ تَ نَ بّ) [ ع. ] (اِفا.) آن که ادعای نبوت کند.

(مُ تَ مِّ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- تمام کننده چیزی، کامل کننده.
۲- در دستور زبان کلمه‌ای که همراه حرف اضافه می‌آید و به فعل یا به صفت نسبت داده می‌شود.
۳- در ریاضی به هر یک از دو زاویه‌ای که مجموع اندازه‌های آن ۹۰ درجه باشد.
۴- دنباله، بقیه.

(مُ تَ نَ جِّ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- آن که از دیگری بخواهد تا حاجت وی روا کند.
۲- روا کننده حاجت ؛ ج. متنجزین.

(مُ تَ مَ نّ) [ ع. ] (اِفا.)۱ – تمنا کننده.
۲- خواهشمند، مستدعی.

(مُ تَ نَ جِّ) [ ع. ] (اِفا.) نجس شونده، ناپاک.