دوغو
(اِمر.) ته نشستی که پس از گداختن روغن و کره در ته ظرف باقی ماند.
اسم مرکب
دوگاه
(دُ) (اِمر.) اولین شعبه از شعب بیست و چهارگانه موسیقی است و آن از اسامی دساتین است که پارسیان نهادهاند.
دوغاب
(اِمر.)
۱- آب دوغ.
۲- هر چیزی که در آن آب ریزند تا همچون دوغ سفید و آبکی شود.
۳- آب مخلوط با آهک که با آن دیوارها را رنگ کنند.
