اسم مرکب

(دُ. بَ دَ) (اِمر.) دو ستاره روشن که بر سینه دب اصغر است ؛ فرقدان.

(دِ کَ دِ) (اِمر.) ده، قریه، روستا.

(دَ نِ) (اِمر.)
۱- لگام اسب.
۲- مدخل، ورودی.

(دَ) [ فا – تر. ] (اِمر.) فرمانده ده سرباز.

(دِ هِ) (اِمر.) مجموعه چند ده نزدیک به هم.

(دِ) [ معر. ] (اِمر.)
۱- صاحب ده.
۲- کشاورز.
۳- روستایی.
۴- حافظ سنن و روایات ایرانی. ج. دهاقنه، دهاقین.

(دِ) (اِمر.) رئیس ده، دهخدا.

(دِ هُ) (اِمر.) داروگیر، کروفر.

(دِ هُ) (اِمر.) گیرودار، جنگ.

(دَ لِ) (اِمر.) قندیل، آبی که به علت سرمای زمستان، در هنگام چکیدن یخ زده باشد.