اسم مرکب

(~. مُ) (اِمر.) مرضی است شایع میان انسان و طیور.

(وَ) (اِمر.) ظرف آب، آوند.

(اِمر.)
۱- استخر، حوض.
۲- تالاب، برکه.
۳- ظرفی که در آن آب یا گلاب ریزند.
۴- خادم حمام.
۵- کسی که سوراخ ظرف‌هایی م انند سماور یا آفتابه را با موم مذاب یا قلع می‌گرفت.
۶- گنجایش حوض یا هر ظرف دیگری.

(نِ) [ په. ] (اِمر.)
۱- شیشه.
۲- پیمانه یا ظرف بلوری.
۳- الماس.
۴- تیغ.
۵- کنایه از: آسمان.

(رِ) (اِمر.) آبی که از غوره انگور گیرند. ؛ ~گرفتن کنایه از: گریه کردن.

(بَ) (اِمر.) نک آبافت.

(بَ) (اِمر.) سیماب، جیوه.

(مِ) (اِمر.)
۱- خورشی مخلوط از شیر و ماست.
۲- آش.

(نِ) (اِمر.) نک آفگانه.

(کَ) (اِمر.) دست برنجن، دستبند.