اسم مرکب

(~.) (اِمر.)
۱- نام لحنی در موسیقی.
۲- جای گل بسیار.

(گُ. سَ) (اِمر.) گیاهی است که از اجتماع قارچ و جلبک بر روی سنگ‌ها بوجود می‌آید.

(~. ش کَ یا کَّ) (اِمر.) معجونی از برگ گل سرخ و شکر یا قند که برای تقویت معده به کار می‌بردند.

(~. شَ) (اِمر.) گلزار، گلستان.

(گُ غَ) (اِمر.) کُرک، پشم نرم.

(گُ غَ دِ) (اِمر.) پنبه زده شده و گلوله کرده.

(~.) (اِمر.)
۱- آواز بلند.
۲- نام لحنی از لحن‌های موسیقی.

(~. بَ) (اِمر.) برگ گل.

(~. بُ) (اِمر.)
۱- درخت و بوته گل.
۲- بیخ بوته گل.

(گُ پَ) (اِمر.) گیاهی دو ساله از تیره چتریان. این گیاه ساقه‌های ضخیم و برگ‌های بزرگ دارد و از برگ‌ها و جوانه‌ها و دانه‌های آن جهت ادویه استفاده می‌شود.