گل پارسی
(گِ لِ) (اِمر.) گل سرشوی.
اسم مرکب
گل قند
(~. قَ) [ فا – معر. ] (اِمر.) نوعی مربا که از برگهای گل سرخ و شکر (یا قند) در آفتاب پرورش دهند و آن به منظور تقویت و لینت مزاج تجویز میشده، گلشکر، گلنگبین.
گل افشان
(گُ. اَ) = گل افشاننده:
۱- (ص فا.) افشاننده گل، گل ریز.
۲- (حامص.) گل افشاندن خاصه در ایام جشن (مانند نوروز).
۳- (اِمر.) نوعی آتشبازی.
۴- مخملک، سرخک و آبله مرغان.
گل آذین
(گُ) (اِمر.)
۱- آرایش و چگونگی قرار گرفتن گلها بر روی ساقه گیاهان.
۲- نامی از نامهای زنان.
گزانگبین
(گَ زَ گَ) (اِمر.) شکرک مترشح از بوتههای گز را گزانگبین گویند. این شکرک سفت و شکننده و دارای قند و الکلهای مختلف است و خواص دارویی دارد. از جمله به عنوان مسهل جهت اطفال و ضد راشیتیسم استعمال میشود. به علاوه ازآن نوعی شیرینی به نام گز درست میکنند.
