اسم مرکب

(~. قَ جَ) [ ع – فا. ] (اِمر.) قهوه زهردار که سلاطین قاجار برای کشتن به کسی می‌دادند.

(قُ هَ دَ) [ معر. ] (اِمر.) کهن دژ، دژ قدیمی.

(~.) (اِمر.) مقداری آب جوش که در آن قند حل کرده باشند.

(~.) [ ع – فا. ]
۱- (حامص.)شیرینی – پزی.
۲- (اِمر.) دکان قناد، دکان شیرینی – فروشی.

(~. سَ) (اِمر.)
۱- سنگ‌های کم و بیش درشت که از ریگ درشت تر ولی از قطعه سنگ کوچک ترند.
۲- قطعه‌ای سنگ نتراشیده.

(~. تَ) (اِمر.) چاقوی کوچک جیبی جهت تراشیدن قلم.

(~.) [ معر. فا. ] (اِمر.) قلم مودار مخصوص رنگ، روغن که نقاشان به کار برند و آن انواع مختلف دارد.

(~. نِ) (اِمر.) قلمی که از ساقه نی تراشند و برای خوش نویسی به کار برند.

(~.) (اِمر.) سوار کردن بر شانه، غلندوش.

(~. رُ) [ معر – فا. ] (اِمر.) مملکت، حوزه فرمانروایی، حوزه عمل.