اسم مرکب

(~. بَ) [ ع – فا. ] (اِمر.)فرستنده پیک و قاصد. کسی که وقایع هر جایی را که در آن بوده می‌نوشت و برای پادشاه می‌فرستاد.

(~. نِ) (اِمر.)
۱- شیره کشی.
۲- میخانه.

[ شیر + لان، پس. مک. ] (اِمر.) جایی که در آن شیر فراوان باشد؛ شیرناک.

(رُ خُ) (اِمر.) نقش شیری ایستاده و شمشیر در دست که خورشیدی از پشتش می‌دمد و تا پیش از انقلاب اسلامی نشان رسمی دولت ایران بود.

(بَ) (اِمر.) گیاهی است علفی و پایا از تیره سبزی آساها. رنگ گل‌هایش مایل به آبی. ریشه و ساقه آن مصرف دارویی دارد.

(اِمر.) مغازه قنادی، دکان فروش شیرینی.

(خِ) (اِمر.) شیره و صمغی است که از گیاهی در کوه‌های البرز و خراسان می‌روید تراوش می‌کند، طعمش شیرین و دارای قند و نشاسته و سقز است، در طب به عنوان ملین و مسهل به کار می‌رود.

(خا) (اِمر.) مؤسسه‌ای که در آن از کودکان شیرخوار و بی سرپرست مراقبت می‌کنند.

(اِمر.) شکنبه بره و بزغاله و گوسفند.

(دِ) (اِمر.) شجاع، دلیر، دلاور.