اسم مرکب

(شَ هَ) (اِمر.)۱ – مرغ سحر.
۲- تیشتر، ستاره شعری ‘، ستاره صبح.

(~. کُ) (اِمر.) کلاهی که در شب یا در موقع خواب به سر گذارند.

(~.) (اِمر.)
۱- کسی که شب جایی را نبیند.
۲- خفاش.

(~. مِ) (اِمر.) هر نوشته‌ای که شب هنگام و پنهانی میان مردم پخش کنند.

(شَ نِ هَ یا هِ) (اِمر.) گنج زر و جواهری که در زیر زمین دفن کنند.

(شَ) [ قس. شبستان ] (اِمر.)
۱- آن جا که شب آرام گیرند.
۲- زیرزمین عمیق خانه که در تابستان برای خنکی از آن استفاده کنند.

(شَ) (اِمر.)
۱- هنگام شب.
۲- جایگاه چهارپایان و گوسفندان در شب.

(~.) (اِمر.)
۱- شب و روز، بیست و چهار ساعت، یک شب و یک روز.
۲- همیشه، علی الاتصال.

(شَ) (اِمر.) = شباویز: مرغ حق، پرنده‌ای که شب هنگام از شاخه درختان آویزان می‌شود و می‌خواند.

(~.) (اِمر.) گیاهی است از تیره صلبیان که زینتی است و به سبب دارا بودن گل‌های معطر و زیبا غالباً در باغچه‌ها کشت می‌شود. شب بوی، شقاری، شمشم، خمخم، خیرو، خیری نیز گفته می‌شود.