اسم مرکب

(اِمر.)
۱- قسمت بالای درخت که پُر شاخه باشد.
۲- جای انبوهی از درختان بسیار شاخ.
۳- شاخه درخت.

(مُ) [ په. ] (اِمر.) مرغ افسانه‌ای و موهوم.

(~.) (اِمر.) پارچه‌ای که زنان پستان خود را بدان پوشانند؛ پستان بند، کُرسِت.

(~. پَ) (اِمر.) التهاب و عفونت نسج پوششی ریتین (جنب‌ها) ذات الجنب.

(~.) (اِمر.) زمینی پست که آب سیل در آن جمع شود.

(اِمر.) جیوه.

(~.) [ ع – فا. ] (اِمر.) نک سیل.

(اِمر.) جشن سیر، جشنی که ایرانیان باستان در چهارمین روز از ماه دی برپا می‌کردند و سیر و گوشت و باده می‌خوردند.

(دَ) [ په. ] (اِمر.) دوازده به علاوه یک (۱۳). ؛~ به در روز سیزدهم فروردین. می‌گویند نحس است و باید به دشت و صحرا رفت و نحسی آن را به در کرد.

[ تر. ] (اِمر.) سال موش، نخستین سال از دور دوازده ساله ترکان و قبچاقیان و اویغوران. پس از استیلای مغول دوره دوازده ساله ترکان در ایران رواج یافت. این ترتیب در میان ترکان آسیای مرکزی از قدیم معمول بوده و سال مذکور از این قرار است:
۱- سیچقان ئیل (سال موش).
۲- اورئیل (سال گاو).
۳- بارس ئیل (سال پلنگ).
۴- توشقان ئیل (سال خرگوش).
۵- لوی ئیل (سال نهنگ).
۶- ئیلان ئیل (سال مار).
۷- یونت ئیل (سال اسب).
۸- قوی ئیل (سال گوسفند).
۹- پیچی ئیل (سال گوسفند).
۱۰ – تخاقوی ئیل (سال مرغ).
۱۱ – ایت ئیل (سال سگ).
۱۲ – تنگوزئیل (سال خوک).