اسم مصدر

نقیبت

(نَ بَ) [ ع. نقیبه ]
۱- (اِ.) نفس.
۲- عقل، خرد.
۳- طبیعت، سرشت.
۴- (اِمص.) نفاذرای.

    نقم

    (نَ قَ) [ ع. ]
    ۱- (مص م.) عیب کردن، ناپسند داشتن.
    ۲- کینه کشیدن از کسی.
    ۳- (اِمص.) ناپسندی.
    ۴- کینه کشی.

      نقاض

      (نِ) [ ع. ]
      ۱- (مص ل.) گفتن سخنی مخا لف با گفتار پیشین.
      ۲- (اِمص.) خلاف – گویی.

        نفور

        (نُ) [ ع. ]
        ۱- (مص ل.) رمیدن، دور شدن.
        ۲- حرکت کردن حاجیان از منی به سوی مکه. ؛ روز (یوم) ~ روز ۱۲ ذیحجه که حاجیان از منی به سوی مکه حرکت کنند.
        ۳- (اِمص.) رمیدگی.

          پیمایش به بالا