اسم مصدر

(فَ عَ) [ ع فظاعه. ] (اِمص.) شناعت، بدی.

(فَ حَ) [ ع. فضاحه ] (اِمص.) رسوایی.

(فَ ضْ) [ ع. ] (اِمص.)
۱- کمال، افزونی.
۲- رجحان، برتری.
۳- نیکویی، بخشش.
۴- معرفت، دانش.

(فُ) [ ع. ] (اِمص.) رسوایی، بدنامی.

(~.) [ ع. ] (اِ.)
۱- باقی مانده مال بیش از حد نیاز.
۲- آن چه که به طور طبیعی از بدن دفع می‌شود.
۳- (اِمص.) یاوه گویی.
۴- در فارسی به معنی کسی که در کار دیگران دخالت می‌کند.

(فَ حَ) [ ع. فصاحه ]
۱- (مص ل.) فصیح بودن، زبان آور بودن.
۲- (اِمص.) روانی کلام، زبان آوری.

(فِ) [ ع. ]
۱- (مص م.) از شیر باز – گرفتن کودک.
۲- (اِمص.) از شیر بازگیری.

(فَ شَ) [ ع. ] (اِمص.) کاهلی، سستی.

(فُ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) بیرون شدن از فرمان خدا.
۲- (اِمص.) انجام اعمال زشت و ناروا.

(فِ رِ) (اِمص.) فشار دادن.