اسم مصدر

(غَ) [ ع. غناء ] (اِمص.) توانگری.

(غَ زِ) [ ع. غمزه ]
۱- (مص ل.) یک بار با چشم یا ابرو اشاره کردن.
۲- (اِمص.) اشاره با چشم و ابرو.
۳- پلک زدن از روی ناز و کرشمه.

(غَ ضْ) [ ع. ]
۱- (مص م.) آسان گرفتن بر کسی.
۲- چشم پوشی کردن.
۳- (اِمص.) آسان گیری.
۴- چشم پوشی.

(غُ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) هامون شدن زمین.
۲- دور معنی و باریک شدن سخن.
۳- (اِمص.) پوشیدگی علم و هنر، مشکل هر فن.

(غُ لُ وّ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) از حد گذشتن.
۲- (اِمص.) تجاوز، مبالغه.
۳- در شعر، بیان اغراق آمیز صفتی که در واقعیت محال و غیرممکن باشد.

(غَ لَ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) به جوش آمدن.
۲- (اِمص.) جوشش.
۳- هیجان، جوش و خروش.
۴- تبدیل مایع به بخار.

(غَ) [ ع. ] (اِمص.)
۱- تشنگی شدید.
۲- سوزش درون.
۳- دشمنی، حقه.

(غِ لَ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) ستبر گردیدن.
۲- (اِمص.) ضخامت.

(غِ ظَ) [ ع. غلظه ]
۱- (مص ل.) غلیظ شدن، ستبر گردیدن.
۲- (اِمص.) ستبری.

(غَ لْ) (اِمص.) گشتن از یک پهلو به پهلوی دیگر.