اسم مصدر

(صَ یَّ) [ ع. صلاحیه ]
۱- (مص ل.) شایسته بودن.
۲- (اِمص.) شایستگی.

(صَ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) ریختن موهای جلوی سر.
۲- (اِمص.) بی مویی جلوی سر.

(صَ لَ) [ ع. ] (اِمص.) خودپسندی.

(صَ) [ ع. ] (اِمص.)
۱- بریدگی، قطع (گوش و بینی).
۲- در علم عروض اسقاط وتد مفعولات است، «مفمو» بماند. «فع لن» به جای آن بنهند و فع لن چون از مفعولات خیزد، آن را «اصلم» خوانند.

(صَ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) نیکی کردن.
۲- نیک شدن.
۳- آشتی کردن.
۴- (اِمص.) نیکوکاری.

(صَ وَ) [ ع. صفوه ]
۱- (ص.) خالص، ناب.
۲- برگزیده.
۳- (اِمص.) خلوص.

(ص) [ ع. ]
۱- (مص م.) زدودن شمشیر و آینه و جز آن، صیقل زدن.
۲- (اِمص.) زدودگی، جلا.

(ص لَ) [ ع. صقاله ] (اِمص.) صیقل خوردگی.

(صَ بَ) [ ع. صلابه ]
۱- (مص ل.) سخت و استوار شدن.
۲- (اِمص.) استواری.
۳- مهابت.

(صُ رَ) [ ع. صفره ]
۱- (مص ل.) زرد شدن.
۲- (اِمص.) زردی.