صفت مرکب

[ په. ] (ص مر.)
۱- معمور، دایر.
۲- مزروع، کاشته.
۳- پر، مشحون.
۴- سالم، تندرست.
۵- مأمون، ایمن.
۶- مرفه.
۷- شهر آبادان.

(ص مر.)۱ – خسیس.
۲- حق ناشناس.

(گَ دِ) (ص مر.) تند رفتار، تندرو، سریع السیر.

(نَ کِ دِ) (ص مر.)۱ – بد و زشت.
۲- نامفهوم.

(دَ) (ص مر.) دهن لق، کسی که راز نگه دار نیست.

(بِ تِ) (ص مر.) بی آبرو، آبرو رفته.

(~. اُ لْ لا) [ ع. ] (ص مر.)
۱- دوستان خدا، مومنان.
۲- در تصوف، آنان که از جانب خدا مؤید به حالات و مکاشفاتی شده‌اند که دیگر خلایق را بدان‌ها دسترسی نیست. مقام اولیاء بعد از انبیاء است.

(~. اَ) [ ع. ] (ص مر.) خردمندان، صاحبان اندیشه.

(اُ لُ لْ اَ) [ ع. ] (ص مر.) فرمانروایان، پیشوایان.

(~. عَ) [ ع. ] (ص مر.) مردمان با عزم، صاحبان عزم و اراده.