صفت نسبی

(غُ) [ ع. ] (ص نسب.)
۱- نوعی خرما.
۲- نوعی نان شیرینی.

(~. جِ) [ تر. ] (ص نسب.) دلیل، بلد، راهنما.

[ ع. ] (ص نسب.) منسوب به غایت، نهایی.

(~.) [ ع – فا. ] (ص نسب.)
۱- منسوب به غبار. گردآلود، غبار آلوده.
۲- مجازاً: اندوه، رنج.
۳- خطی خفی در غایت نازکی و باریکی که به چشم عادی به زحمت دیده شود.

(~.) [ ع – فا. ] (ص نسب.) هدیه‌ای که به مناسبت عید به کسی داده می‌شود.

(سَ) [ ع. ] (ص نسب.)
۱- منسوب به عیسی (ع).
۲- مسیحی، نصرانی، ترسا. ج. عیسویون، عیسویین.

(~.) [ ع – فا. ] (ص نسب.)
۱- آن که عینک به چشم می‌زند.
۲- آن که عادت به استفاده از عینک دارد.

(عَ یا ع) [ ع. ] (ص نسب.) منسوب به عین. آن چه به چشم دیده شود، محسوس مق غیبی.

(عَ بَ نِ) [ ع – فا. ] (ص نسب.) گردنبندی که از عنبر درست کرده و به گردن می‌آویختند.

(~.) [ ع – فا. ] (ص نسب.) منسوب به عنبر.
۱- معطر، خوشبو.
۲- به رنگ عنبر، سیاه.