صفت نسبی

(لَ) [ ع – فا. ] (ص نسب.) منسوب به عالم، جهانی، سکنه جهان. ج. عالمیان.

(~.) [ ع – فا. ] (ص نسب.) ناپایدار.

[ ع. ] (ص نسب.)
۱- منسوب به عادت ؛ آن چه که به آن عادت کرده باشند.
۲- در فارسی به معنای معمولی، پیش پا افتاده.

(رِ) [ ع – فا. ] (ص نسب.) عَرَضی، غیراصلی.

[ ع – فا. ] (ص نسب.) از جنس عاج.

(ظُ) [ ع. ] (ص نسب.) تیره، تاریک.

(~.) [ ع. ] (ص نسب.)
۱- منسوب به ظاهر.
۲- قشری.
۳- کسی که به ظاهر آیات قرآن توجه می‌کند.

[ ع – فا. ] (ص نسب.)
۱- دراز، طویل.
۲- دیر.

(طَ) [ معر. ] (ص نسب.) طنبور زن، نوازنده طنبور.

(~.) [ ع – فا. ] (ص نسب.)
۱- انگل، مانند انگل.
۲- گیاه یا حیوانی که از گیاه یا حیوان دیگر تغذیه کند.