عامیانه

(زَ. ذَ) [ ع – فا. ] (عا.) ویژگی آن که از زنش می‌ترسد و مطیع و فرمان بردار مطلق اوست.

(زُ مُ) (ص.) (عا.)
۱- گس، هر چه که طعمی گس داشته باشد.
۲- درشت، ناهنجار.
۳- بخیل.

(زَ لَ بُ) (اِمر.) (عا.) اسباب و آلات بازیچه مانند و غالباً زاید که برای زیور به خود می‌آویزند یا بی هوده در جایی نگه می‌دارند.

(زِ کّ) (شب جم.) (عا.) هنگام اعتراض همراه با انکار و تعجب به کار می‌رود، دِکی.

(زُ) (اِ.) (عا.) نگاه خیره و کنجکاوانه یا گستاخانه.

(زِ زِ) (ص.) (عا.) آن که زیاد نق می‌زند و بهانه می‌گیرد.

(~.) (اِ.)
۱- محلی که در آن زغال انبار و نگه داری می‌کنند.
۲- (عا.) جای کوچک و کثیف.

(زِ رِ) (اِ.)
۱- درختچه‌ای است با برگ‌های دندانه دار و گل‌های خوشه‌ای زرد رنگ که میوه آن کوچک و قرمز رنگ و بیضوی است. ر یشه و برگ و میوه آن به مصارف دارویی و خوراکی می‌رسد.
۲- (عا.) لفظی حاکی از خشم و اعتراض مترادف «آی زکی».

(زَ دَ) (ص.) (عا.) مردنی، ضیعف و زردچهره.

(زَ دِ. شُ دَ) (مص ل.) (عا.) بیزار شدن.