مصدر لازم

(فَ هَ) [ ع. فقاهه ] (مص ل.)
۱- دانا شدن، عالم گشتن.
۲- فقیه شدن، فقیه بودن.

(فِ یا فُ) [ ع. ]
۱- (مص م.) گم کردن، از دست دادن.
۲- (مص ل.) گم شدن.

(~. گُ دَ) [ ع – فا. ]
۱- (مص م.) باز کردن سر شیشه شراب.
۲- (مص ل.) کنایه از: آروغ زدن.
۳- لاف زدن.
۴- تمتع بردن.

(فِ طْ) [ ع. ] (مص ل.) باز کردن روزه.

(فُ دَ) (مص ل.) = افسوسیدن:
۱- دریغ و حسرت خوردن.
۲- ظرافت نمودن، مسخرگی کردن.

(~. کَ دَ)(مص ل.) جادو کردن.

(فَ یا فُ یا فِ سُ دَ) (مص ل.) = افسردن: یخ بستن، پژمردن.

(فَ دَ) (مص ل.) افزودن.

(فِ دَ) (مص ل.) پژولیدن، پریشان شدن، پژمرده شده.

(فِ یا فَ تَ)
۱- (مص م.) فریب دادن، گول زدن.
۲- (مص ل.) فریب خوردن، گول خوردن.