مصدر متعدی

(تَ) [ ع. ] (مص م.)
۱- رها ساختن، گسیل کردن.
۲- طلاق دادن زن.
۳- گشودن و شانه زدن موی.

(تَ) [ ع. ] (مص م.) هموار کردن، پهن کردن.

(تَ) [ ع. ] (مص م.)
۱- خط کشی کردن.
۲- سطربندی کردن.

(تَ) [ ع. ] (مص م.) نوعی از تصرفات و زحافات است در عروض و آن افزودن حرفی ساکن است بر سببی که به آخر جزو افتد چنان که در «فاعلاتن»، «فاعلاتان» می‌شود.

(تَ) [ ع. ] (مص م.) چیزی را در راه خدا به رایگان بخشیدن.

(تَ لُ) [ ع. ] (مص م.) صلح کردن، با هم سازش کردن.

(تَ یُ) [ ع. ] (مص م.) روان کردن.

(تَ) [ ع. ] (مص م.) سبب ساختن.

(~. گُ تَ) [ ع – فا. ] (مص م.) نیایش خدای را کردن.

(تَ) [ ع. ] (مص م.) به هفت بخش در آوردن چیزی را، بر هفت رکن تقسیم کردن، هفت جزء کردن چیزی را.