مصدر

( اِ ) [ ع. ] (مص ل.)
۱- بروز دادن، مقر آمدن.
۲- آشکار گفتن.
۳- برپا داشتن.

( اِ ) [ ع. ] (مص م.) ناگاه کسی را در کاری افکندن.

( اِ ) [ ع. ] (مص م.) خواندن، خواندن را یاد گرفتن.

( اِ ) [ ع. ]
۱- (مص م.) داد دادن، عدل کردن.
۲- راست بخشیدن.

(اِ) [ ع. ] (مص ل.) به تنگی افتادن، در قحط شدن.

(اِ تِ) [ ع. ] (مص م.) به دست آوردن و گرد کردن مال.

( اِ ) [ ع. ] (مص ل.) عیب نمودن، بد گفتن.

(اِ تِ) [ ع. ] (مص م.)
۱- شکار کردن.
۲- کسب کردن.

(اِ تِ) [ ع. ] (مص ل.)
۱- بدون اندیشه دست به کاری زدن.
۲- خود را در سختی انداختن. ج. اقتحامات.

(اِ تِ) [ ع. ] (مص م.)
۱- گرفتن، اخذ کردن.
۲- آموختن.
۳- آوردن آیه‌ای از قرآن یا حدیثی در نظم و نثر.
۴- گرفتن مطلب از کتاب یا رساله‌ای.