تندرو

(تُ. رُ) (ص فا.)
۱- آن که در حرکت و رفتن سریع باشد.
۲- بی باک، بی پروا.

    تنده

    (تُ دِ) (اِ.) سرازیری، سراشیبی.

      تنده

      (تُ دَ) (اِ.) برگِ نورسته، غنچه.

        تندی

        (تُ) (حامص.)
        ۱- تیزی، برندگی.
        ۲- چابکی، چالاکی.
        ۳- ترش رویی، بدخُلقی.

          تندیدن

          (تُ دَ) (مص م.)
          ۱- تندی کردن، درشتی کردن، خشم گرفتن.
          ۲- سر زدن غنچه و شکوفه و برگ درخت، تژ زدن، جوانه زدن.

            پیمایش به بالا