خافقین
(فِ قِ) [ ع. ] (اِ.) مشرق و مغرب، خاور و باختر.
خاک
[ په. ] (اِ.)
۱- رویه زمین که باعث رویاندن نباتات میشود، تراب.
۲- مملکت، کشور.
۳- گور، قبر، گورستان.
۴- چیز بی قدر ؛ ~ بر سر شدن کنایه از: سخت بی نوا شدن، دچار رویدادی بسیار غم انگیز شدن. ؛ به ~افتادن کنایه از: زبون شدن. ؛ به ~ افکندن کنایه از: شکست دادن.
خاک انداز
(اَ) (اِمر.) بیلچهای دارای دسته کوتاه که از فلز یا پلاستیک سازند و با آن آشغال و غیره را به کمک جارو جمع کنند.
خاک کردن
(کَ دَ) (مص م.)
۱- به خاک سپردن، دفن کردن.
۲- در کُشتی، نشاندن حریف روی پا و در پشتش قرار گرفتن.
