(رُ) (حامص.) (عا.) با صراحت سخن گفتن، صاف و پوست کنده حرف زدن.

(~. جُ دَ) [ ع – فا. ] (مص ل.) حرکت کردن.

(~.) [ ع – فا. ] (ص فا.)
۱- خادمی که رکاب اسب را می‌گیرد تا آقایش سوار شود.
۲- خدمتکار، پیاده‌ای که همراه مخدوم سوار خویش راه رود.
۳- کسی که به تیمار اسب می‌پردازد، مهتر.

(رِ) [ ع – فا. ] (ص نسب. اِ.)
۱- اسب یدک، کتل.
۲- شمشیری که پهلوی اسب بندند؛ زیر رکابی.
۳- پیاله، نعلبکی.
۴- طبقچه.
۵- سپاهی پیاده.
۶- سفره دار.
۷- ویژگی لباسی (اعم از پیراهن، زیرپیراهن، شلوار و مانند آن) که با نوارهایی جلو و عقب آن‌ها را به هم وصل کنند.
۸- یکی از استخوان‌های زیر گوش است که در گوش میانی بین زایده عدسی استخوان سندانی و پنجره بیضی قرار دارد و دارای سه قسمت سر و قاعده و شاخه‌های قدامی و خلفی می‌باشد؛ رکاب الاذن، عظم رکابی.

(رَ کَ) [ ع. ] (اِمص.)
۱- سستی.
۲- سُست رأیی، کم خردی.

(رَ کْ) [ ع. ] (مص م.) ثابت کردن، به پای کردن.

(رَ) [ ع. ] (مص ل.) دویدن، تاختن.

(رَ ضَ) [ ع. رکضه ] (اِمص.) جنبش، حرکت.