(رُ) [ ع. ] (ص.) راهب. ج. رهابین.
(رَ) [ ع. ] (ص.) زاهد، ترسا، کسی که از خدا بسیار بترسد.
(رَیا رُ یَّ) [ ع. رهبانیه ] (اِمص.) طریقه راهبان، گوشه نشینی و ترک دنیا.
(رَ بَ) [ ع. رهبه ] (اِ.) بیم، ترس.
(رَ بَ) (ص فا.) پیشوا.
(رَ بَ) (حامص.) راهبری.
(رَ هْ رُ) نک راهرو.
(رَ هْ رَ) (حامص.) راهروی.
(رَ زَ) (ص فا.) نک راهزن.
(رَ زَ) (حامص.) نک راهزنی.