(وَ) (اِ.) نک ریواس.

(وِ) (اِ.)
۱- پشته، گریوه.
۲- مکر، حیله.

(غ) (اِ.) آن باشد که کسی دهان خود پر باد کند و دیگری چنان دستی بر آن زند که باد از دهان وی با صدا بجهد. زابگیر و زبغر و زبگر نیز گویند.

(بُ) (اِ.)
۱- گوشه‌ای است از موسیقی (در سه گاه، چهارگاه).
۲- نام شهری در استان سیستان و بلوچستان.

[ روس. ] (اِ.) ذخیره، یدکی.