[ ع. ] (اِفا.) کسی که آب یا شراب به دیگران دهد.

(مِ) [ ع – فا. ] (اِ مر.) نوعی مثنوی در بحر متقارب که در آن شاعر ساقی را مخاطب قرار می‌دهد و به بی ثباتی و ناپایداری این جهان اشاره می‌کند.

(کِ) [ ع. ] (اِفا.) ریزان، فروریزنده.

(کِ) [ ع. ] (اِفا.) خاموش، آرام، بی – صدا.

(کِ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- بی حرکت.
۲- مقیم، سکونت داشتن.

(~. گَ تَ) [ ع – فا. ] (مص ل.)
۱- مسکن گزیدن.
۲- آرام شدن، آرامش یافتن.

(~.) [ ع – فا. ] (حامص.)
۱- آرامش.
۲- منزل کردن، استقرار.