سماجت
(سَ جَ) [ ع. سماجه ]
۱- (مص ل.) زشت شدن.
۲- (اِمص.) زشتی، بی شرمی.
۳- در فارسی: پافشاری، یکدندگی.
(سَ جَ) [ ع. سماجه ]
۱- (مص ل.) زشت شدن.
۲- (اِمص.) زشتی، بی شرمی.
۳- در فارسی: پافشاری، یکدندگی.
(سَ) [ ع. ]
۱- (مص م.) شنیدن.
۲- (اِمص.) شنوایی.
۳- (اِ.) آواز، سرود.
۴- وجد و سرور و پای کوبی صوفیه.
(سَ مّ) [ ع. ] (ص.)
۱- آن که بسیار شنود (سخنان دیگران را).
۲- مطیع.
۳- جاسوس.
۴- یکی از مراتب دین مانی ؛ نغوشاک، نغوشا؛ ج. سماعون.
(سَ) [ ع. ] (ص نسب.)
۱- هرآن چه شنیده شده باشد.
۲- بنا شده بر عادت.
۳- آن چه که مبنی بر قاعده نیست.