(س) [ ع. ] (اِ.)
۱- بن دندان.
۲- اصل، بنیاد؛ ج. سنوخ، اسناخ.
۳- در فارسی به معنای نوع، جنس.

(س) (اِ.) بچه‌ای که از سر راه بردارند، حرامزاده.

(سَ نَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- چیزی که به آن اعتماد کنند.
۲- نوشته، مدرک ؛ ج. اسناد.

(س) (اِ.)
۱- ابزار آهنی ضخیم که آهنگران آهن را روی آن گذاشته و با پُتک می‌کوبند.
۲- تکه آهن زیر کوبه در.

(سَ دَ) [ معر – یو. ] (اِ.)
۱- سرو کوهی.
۲- صمغی که از گونه‌ای سرو کوهی استخراج می‌شود و در طب قدیم مورد استعمال بوده ضمناً از آن در ساختن دانه تسبیح یا گردن بند استفاده می‌کرده‌اند، از مخلوط سندروس و روغن بزرک روغنی به نام روغن کمان حاصل می‌کرده‌اند که از آن جهت چرب کردن کمان‌ها استفاده می‌شد؛ حجر السندوس.
۳- تبریزی.
۴- نارون.

(سُ دُ) [ ع. ] (اِ.) پارچه ابریشمی زربفت.

(سَ دَ) (اِ.) نوعی کفش که معمولاً چوبی است.

(سَ دَ یا دِ) (اِ.) سندان آهنگران و مسگران.

(س دَ یا سِ دِ) (اِ.) مدفوع آدم، گُه.