(خْ نِ) (اِمر.) قسمی از گدایان که شاخ گوسفندی در یک دست و شانه‌ای در یک دست دیگر می‌گرفتند و آن شانه را بر شاخ می‌کشیدند تا صدای ناهنجاری برآید و مردم از آن صدا به ستوه آمده چیزی به آن‌ها بدهند.

(خِ ش) (ص مر.)
۱- کشیده، رعنا.
۲- بلندبالا و زیبا.

(بِ یا بَ) (اِمر.)
۱- جوی کوچکی که از رود یا دریا جدا گردد.
۲- خلیج.

(خْ چِ. بَ تَ) (مص ل.) تهمت زدن.

(ص فا.) = شاخ دارنده:
۱- حیوانی که شاخ دارد.
۲- تنه درختی که دارای شاخه باشد؛ شاخه دار.
۳- دیوث، قلتیان.
۴- نقره پاک، سیم بی غش.

(اِمر.)
۱- قسمت بالای درخت که پُر شاخه باشد.
۲- جای انبوهی از درختان بسیار شاخ.
۳- شاخه درخت.

[ ع. ] (اِفا.) نادر، کمیاب.