(شُ عَ) [ ع – فا. ] (ص. اِ.) جِ شاعر؛ گویندگان، چامه سرایان.

(شَ) [ ع – فا. ] (ص فا.) کسی که از موی یا ابریشم پارچه بافد، موی تاب.

(شَ شَ) [ ع. ] (ص نسب.)
۱- تابنده.
۲- لطیف.

(شَ شَ عَ یا عِ) [ ع. شعشعه ] (مص ل.) پراکنده شدن نور.

(شَ عَ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) خوشحال شدن.
۲- (اِ مص.) خوشحالی.

(~. وَ) [ ع – فا. ] (ص مر.) چیزی که آتش در آن گرفته باشد، مشتعل.