(شَ تَ یا تِ) (اِ.) بیضه مانندی است از ریسمان که بر دوک پیچیده شود.

(ش تِ) (اِ.) مخلوطی از آب و آهک و خاک و شن که در پی ریزی ساختمان به کار می‌رود.

(شَ) (اِ.) چاپلوسی، چرب زبانی.

(شَ رَ یا رِ) [ ع. شفره ] (اِ.)
۱- کارد بزرگ و پهن.
۲- تیزی شمشیر.

(شَ) (اِ.) نی و چوبی که حلاج پنبه را با آن می‌زند.

(~.) (اِ.)
۱- شاخ درخت.
۲- شوشه، شفشه.

(شَ هَ) (اِ.)۱ – آهن یا فولاد سوراخ سوراخ که زرگران به وسیله آن طلا و نقره را می‌کشند تا ب ه صورت سیمی باریک درآید.
۲- کمان حلاجی.
۳- شاخسار.

(~.) (اِ.) موی چندی از کاکل و زلف معشوق که بر روی او افتاده باشد.

(شَ ش) (اِ.)
۱- شوشه طلا و نقره.
۲- شاخه راست و نازک درخت.
۳- چوبی که حلاجان با آن پنبه زنند.