(~. خَ)
۱- (اِمر.) تبسم.
۲- (ص فا.) معشوقی که دارای تبسم شیرین است.

(~. خا) (اِمر.) خواب شیرین.

(ش کَ دَ) (مص م.)
۱- شکار کردن.
۲- شکستن.

(~.) [ سنس – فا. ] (ص فا. اِ.)
۱- شکرریزنده، شکرافشان.
۲- قناد، حلوایی.
۳- (کن.) سخن نغز.
۴- (کن.) آواز دلکش.
۵- نثاری که در عروسی بر سر داماد و عروس کنند.
۶- گریه شادی.

(~. زَ مِ) [ سنس – فا. ] (اِمر.) (کن.) رسیدن تیر به نشانه.

(~. ش کَ) (ص فا.) کنایه از: شیرین سخن.

(ش کَ فَ دَ یا دِ) (ص فا.)
۱- لغزنده.
۲- اسبی که زیاد سکندری می‌خورد.

(ش کُ دَ) [ په. ] (مص ل.) لغزیدن، سکندری خوردن.

(ش کَ رَ) (اِمصغ.) لایه نازک شکر بر روی بعضی از تنقلات شیرین.